Eerst moeten we terugkomen op wat we gisteren hebben gezegd over de Russische keuken. Vandaag hebben we namelijk wel heerlijk gegeten. Het is de tweede keer deze vakantie dat we echt uit eten zijn geweest, dit keer in een 'Kaphe'. Zoute haring met aardappel, een assortiment paddestoelen op zijn Russisch bereid, biefstuk met gestoofde appel en een soort bosvruchtencompôte en Russische ravioli met rundvlees. Begeleid door 0,5L Siberische corona's. Het was heerlijk. Terwijl dit weblog geschreven wordt zijn we er nog van aan het bijkomen. Maar goed, daar begon onze dag niet mee.
Op ons lijstje met must-see's zijn inmiddels alle items aangekruist. Daarom zoeken we vandaag onze toevlucht tot ons Marco-Polo-gidsje voor een korte wandeling door het centrum. Kort, want met een nog vochtigere lucht dan gisteren verwachten we de middag beter in te kunnen vullen met liggen-in-een-park. Met het boekje in de hand schamen we ons diep voor ons toerist-zijn, maar gelukkig zijn we al direct aan het begin van de route de weg kwijt.
Vandaag hebben we in drie werelden geleefd. Allereerst zijn we naar iets wat doorgaat voor een zwarte markt geweest. Veel eerder dan gepland waren we op pad, maar het was hier al heel vroeg 35 graden Celsius, en dan houd je het eenvoudig weg niet vol om in deze hotelkamer in je bed te blijven liggen. De lakens kleven aan je vast, zodat je je niet meer fatsoenlijk kan omdraaien en zelfs een warme douche verwelkom je hier als verfrissing. Ons brood kregen we door de hitte niet weg, dus we hebben ontbeten met Cola. Veel Cola. De suikerspiegel was hoog.
Nu we de laatste dagen toch op en top de toerist uit hangen kunnen er ook nog wel een paar musea bij. Met zoveel geld als er al eeuwen in Moskou is vindt men er natuurlijk ook een aantal kunstverzamelaars. Eén van hen, Pavel Tretjakov, gaf in 1892 zijn verzameling, met gebouw, aan de stad. Tijdens het communisme volgden veel kunstliefhebbers, al dan niet vrijwillig, zijn voorbeeld. Zodoende staat er nu te veel om op één dag te bekijken, maar wij lopen er met een aardig tempo door heen om in de overvloed af en toe stil te staan bij wat we echt bijzonder vinden.
Voor veel van jullie zal dit te bizar zijn om voor te stellen, maar het eerste wat wij vandaag gedaan hebben is wezen kijken naar het opgebaarde lijk van Vladimir Iljitsj Lenin (Владимир Ильич Ленин, 1870-1924). Tussen tien en een, op dinsdag tot en met zaterdag ontvangt hij audiëntie. Sinds 1930 is hij te bewonderen in zijn mausoleum op het Rode Plein. Eén keer in de week wordt zijn lichaam nog netjes verzorgd, zodat het in een top conditie blijft. Uiteraard moet je er wel je best voor doen hem te 'bewonderen'. Als je uit de metro komt moet je je tas in bewaring geven.
We zien er al een tijdje tegen op het bolwerk van de Vlast (Russische macht) te slechten, maar vandaag is eindelijk onze Kremlin-dag aangebroken. Nadat we onze tas hebben achter gelaten en voldoende gecheckt zijn bestijgen we over de Drievuldigheids-brug de muren en betreden we door de Drievuldigheids-poort het Kremlin. Nota bene: de geschiedenis heeft ons geleerd dat 'drievuldigheid' hier niet slaat op Vader, Zoon en Heilige Geest, maar op God, tsaar en kerk.
Vandaag lekker uitgeslapen. Een rustdag. Dat kon je van gister niet zeggen, tenslotte. Vandaag wel, de zon kwam op, het werkende leven in Moskou was al lang weer begonnen, en wij klommen tegen 12uur ons bed uit. Het is wel vakantie tenslotte. De kater van gister is op de achtergrond aanwezig, maar we schenken er geen aandacht aan. Kalm maken we ons klaar voor vertrek. Het eerste wat we tegenkomen is een Wolga in de prak. Kortom, we gaan verder waar we gister gebleven waren. Nuchter kopen we een brood en wat water en stappen veilig in de metro.
Vandaag vroeg op voor de kerk. Op internet hebben we een Engelstalige Anglicaanse kerk gevonden, de St. Andrew's, en we stappen er precies op tijd binnen voor het Anglicaanse votum. Het blijkt een voor ons indrukwekkende dienst met schriftlezing en preek over de barmhartige Samaritaan, een keuze die treffend aan sluit bij onze ervaringen van gisteren: de grote kloof tussen arm en rijk en een orthodoxe kerk die dat alles koud laat. De deken spreekt over zijn ervaringen met zwervers op straat, helpen of niet?
Vandaag hield het meter gordijn dat voor ons raam hangt de zon lang genoeg tegen om tot tien uur te kunnen slapen. we nemen een douche, pakken onze tas en gaan op weg. We hebben niet dezelfde fout gemaakt als gisteren. Nu kopen we een vers brood, bij ons vaste supermarktje dat op de route naar de Metro ligt. We scheuren het brood in twee, en stappen op lijn 9. Vandaag willen we in de voetsporen staan van een andere grote kleine man: Napoleon. Nadat zijn legers Moskou hadden ingenomen beklom hij de heuvel 'Poklonnaja Gora', die uitzicht geeft over de stad. Hij was op slag verliefd.
Met de hete adem van onze reaguurders in onze nek ook vandaag weer een blog. Vanochtend wakker met de brandende zon op ons gezicht. het zal wel 12.00uur zijn. Niets is minder waar. het is nog maar 08.00uur, maar in de hotelkamer is het al niet meer te harden. Toch draaien we ons nog een keer om. Baden in ons eigen zweet is tenslotte ook een belevenis. Na tienen gaan we er dan toch maar uit. Eerst een verfrissende douche. Tenminste, dat hoop je dat. Maar uit de koude kraan komt alleen warm water. Toepasselijkerwijs zit er ook een rood symbooltje op.
7.00 uur NL-tijd: zonder ontbijt en al het andere dat opstaan voor sommigen tot een waardevol ritueel maakt trekken we er toch op uit om ons een weg te banen naar een supermarkt. Allereerst moet men daarvoor de snelweg oversteken en dat is met een ring van 10 banen geen kattenpis. Na een tijdje besluiteloos met onze handen in onze zakken te hebben toegekeken lopen we de andere kant op en al snel zien we een voetgangersbrug, dat biedt meer perspectieven. Een mooi wandeltochtje door een Moskouse buitenwijk volgt en het duurt niet lang voor we bij de metro zijn.
08.00 Sabkade. We hebben de roes van de overwinning van gister nog in ons hoofd. We worden wereldkampioen. En we gaan naar Moskou. Vandaag. Een zwarte mercedes rijdt voor. Pim wil ons wel naar Schiphol brengen. We rijden binnendoor naar Lelystad, om daar de A6 op te draaien. Vanaf de Nweg zien we de GkVschuur. We hebben nog wat vertraging op knooppunt Muiderberg en Diemen, maar niets kan ons stoppen. Hoewel, we maken ons een beetje zorgen over onze overstap.
Visumophaaldag. Om 10.03 vertrekt onze boemel vanaf station Kampen. Het is al aardig warm. Maar toch: deze vertrektijd is stukken beter dan de vorige. We kennen de route en we weten wat ons te wachten staat. Visum ophalen kan tussen 12.00 en 13.00. Veel meer dan het consulaat binnenwippen en weer naar buiten zal het wel niet zijn. 12.15 bellen we aan. we hebben onze telefoons alvast uitgedaan. Dit keer geen mannenstem. En het hek staat op een kier. Sjah, hoe anders dan de vorige keer, maar gastvrij oogt het nog steeds niet echt. Binnen dit keer geen rij. We zijn praktisch meteen aan de beurt.
Om de Russische Federatie binnen te mogen heb je een visum nodig. Om een visum aan te vragen heb je een uitnodiging van de Russen nodig (een 'toeristisch voucher') een ziektekostenverzekeringverklaring, een correct ingevuld visumapplicatieformulier en een nog-een-tijdje-geldig paspoort. En niet te vergeten: je moet zelf naar het Russische consulaat in Den Haag. Alwaar je tussen 09.00 en 12.00 je aanvraag kan indienen. Op internet werden we gewaarschuwd dat het wel eens druk kon zijn. Als je dan om 12.00 niet aan de beurt bent geweest, word je weer naar huis gestuurd.